Reisverslagen Sri Lanka

Dinsdag 8 februari 2026

Over de eerste dag kan ik kort zijn, de reis was eerder "bewogen" maar toch goed aangekomen in Negombo rond 11 uur. Een frisse douche doet vergeten dat je een nacht hebt overgeslagen. Geldwissel in Negombo. Bezoek aan Christopher en een deel van zijn familie. Hij ziet er minstens zo goed uit als vorig jaar, en ook zijn vrouw stelt het goed. Hij was tevreden en toonde dat met een gemeende glimlach! Annemie en Stefaan waren ook van de partij.

Een weldoende en zeer aangename duik in zee. Opnieuw een deugddoende douche. Eten in één van de talrijke restaurantjes in de hoofdstraat, alwaar ik aan tafel in slaap viel. Tot morgen, we vertrekken al om 7u naar Nuwara Elia.

Maandag 9 februari 2026

Vroeg ontbijt in Negombo, in Arelia Golden hotel bij Sunhil, droom maar weg bij dat "golden". We vertrekken om 7u per tuctuc, en daarna met de bus, naar Colombo. We weten op de juiste plaats uit te stappen, terug een tuctuc en we komen nog geen 5 minuutjes te laat aan op het bureau, prestatie!

Om 8u30 worden we verwacht op de Viharamahadevi school in Maradana, Deans road, net tegenover ons bureau. We gaan ondergoed voor meisjes uitdelen, vorig jaar waren we hier ook om dezelfde redenen. De principle laat op zich wachten, ze zat vast in 't verkeer. We worden verwelkomd en vergast op verschillende toespraken, ook dansjes. De school is erg dankbaar voor de geboden hulp. Zij vinden dat we de juiste school hebben gekozen, middenklasse tot lage klasse. Meisjesschool, net en goed gerund, zo is onze indruk. Gemotiveerde principle, geplaagd door kanker, is in behandeling. Er zijn 135 studenten en 17 teachers. In 1988 gingen hier nog 2000 kinderen naar school, er werd zelfs in 2 shiften gewerkt, voor en namiddag. De school wordt door de staat "afgebouwd". De druk van de stad zit daar voor iets tussen. Zeer waardevolle locatie. Het is een provinciale katholieke school met nu 90% moslim kinderen, zou 100 % kunnen worden.

Daarna richting Madampe, St Sebastian college, waar we dankzij Atlas Copco een drinkwater filterinstallatie bouwden. We mogen ze "officieel" openen. Ook hier waren we vorig jaar op bezoek, voor de voorbereiding voor de installatie. Het is dus gelukt, na heel wat "gedoe". We worden warm onthaald door de muziekband van het college, muzikaal onthaal dus, met een lange rij kinderen! Enkele toespraken en dan lint doorknippen om officieel de filter te starten, die al in gebruik was. Momenteel is er één plaats met 5 kraantjes. Er komt nog een tweede plaats, gevoed door dezelfde filter, met kraantjes voor de kleinere kinderen, wordt binnenkort gemaakt. Er mag zoveel water getapt worden als ze willen, maar enkel om te drinken, en er mag ook drinkwater naar huis worden meegenomen.

Father Suneth Fernando vraagt nog om financiële hulp om de beschadigde toiletten te herstellen die momenteel onbruikbaar zijn. We worden ook benaderd door een teacher die hulp vraagt om een terrein te ontginnen. Het terrein is momenteel wild, er zitten zelfs cobra's. Ze zou daar graag wat planten kweken en les geven in "landbouw. Ik leg haar uit dat we daarvoor geen geld hebben. Ik suggereer dat ze iets met ouders en teachers zou kunnen organiseren om dit terrein te ontginnen. Dit is niet onze taak.

Daarna rijden we naar de school nabij Chilaw, Baththuluoya, waar Stefaan, Annemie en Eric 3 dagen gaan werken. We gaan helpen bij het bouwen van een nieuw leslokaal omdat er door plaatstekort wordt onderwezen in de evenementen hall. Door schade na de overstromingen is het plaatsgebrek nog schrijnender. De herstel en schoonmaakwerken van die schade gaat door de ouders worden uitgevoerd, het toegekende budget wordt gebruikt voor de bouw van het klaslokaaltje. We starten ons werk morgen om 8 uur! We logeren in een resort met zwembad, Peacock resort, degelijk en schoon, geen luxe. Hier gaan we dus 4 nachten verblijven. Ajith (Sudharma's man) blijft bij ons en zal meewerken.

Dinsdag 10 februari

Ontbijt hier in ons resort is wat pover, vooral fruit ontbreekt, maar ja, bij Sunhil worden we echt wel verwend op dat gebied. Eerste werkdag in onze school, Stefaan, Annemie, Ajith en Eric begeven zich per tuctuc naar de werkplaats, ongeveer een kwartiertje rijden. Als we wat na 8 u aankomen, zijn de ouders al bezig en ook de metser doet zijn voorbereidingen. We zetten vlug de toon en helpen spontaan mee, zodat ze zien dat we hier niet komen kijken, maar echt komen helpen. Mortel maken, aanbrengen, stenen aanbrengen, en kleine klusjes. Het gaat lukken.

De kinderen komen langzaamaan "op ontdekking", de meisjes giechelend, de jongens wat stoerder, maar soms ook bedeesd. We proberen aan de teachers en ouders uit te leggen waarom we komen meehelpen. Een van de moeders spreekt gelukkig een aardig mondje Engels, en we denken dat ze onze bedoelingen begrijpt. Witte mensen die hier zand komen zeven of mortel maken, is voor hen toch wat "confusing". Wij willen zo aantonen dat ook witten moeten werken, ook aan de kinderen.  De beste manier om dat duidelijk te maken is het tonen. Misschien snappen ze het.

We werken blijkbaar goed, want rond 13 u is de taak voor vandaag afgerond. De metser en de ouders gaan naar huis, wij krijgen een lekkere lunch, die ze aangekocht hebben in een plaatselijk restaurantje. Daarna vertrekken we ook naar ons resort, en kopen onderweg nog een snack als avondeten. Gisterenavond vonden we het eten in de resort niet veel zaaks. Na de late lunch zal een snack en een Lion (plaatselijk biertje) trouwens meer dan voldoende zijn.  De snack blijkt later zeer "spicy". Stefaan is nog een fietstocht gaan doen in het wondermooie landschap, Eric verkoos het zwembad en zijn laptop, hoewel er geen wifi was.

Woensdag 11 februari

We starten pas om 9 uur, want er is eerst een mis met zegening van de studenten die het provinciaal examen gaan meedoen om te kunnen verder studeren. We gaan vandaag de muren, die we gisteren bouwden, bepleisteren. Zand zeven dus, en mortel maken en aanbrengen. Er zijn andere vaders en moeders dan gisteren. Iedereen helpt mee. Gemoedelijke sfeer, er blijft wat verwondering, we proberen toch uit te leggen wat onze boodschap is. We geven ook mee dat het niet zo eenvoudig is om geld in te zamelen.

De metser is een echte kunstenaar, als ge hem bezig ziet! Hij heeft handen te kort om al die helpers bij te blijven. Laatste werkje vandaag is een "bord" op de muur pleisteren, met een mengeling van cement, zwart poeder en water. Het bord wordt zo groot als de muur! De metser apprecieert ons blijkbaar, want hij stelt voor ons na het werk naar ons verblijf te voeren! met z'n vieren achterin zijn tuctuc, spijtig dat daar geen foto van is.

We kopen weer drank en snack als avondeten, we hadden deze middag een zelfde lunch als gisteren, ruim voldoende! Stefaan en Eric maken nog een fietstochtje in de wondermooie rijstvelden. Er is hier ook een groot vogelreservaat en prachtige bomen, mooi. Nog even meegeven: de kinderen kregen meer lef en kwamen tientallen keren vragen "what is your name" en "where are you from".

Donderdag 12 februari

Laatste werkdag in onze school. De school telt 622 leerlingen en 37 teachers. Vandaag wordt de bodem van de klas geëffend met zand en cement en weinig water. Daarboven een dun laagje "pap" van cement en water, gladgestreken zoals het bord gisteren. Er zijn geen ouders vandaag, wel een leerling. Er is trouwens minder werk, we kunnen het goed aan. Rond 13u30 is de klus geklaard, en nemen we afscheid van de metser. We moeten onze foto's doorsturen, daar zal Ajith voor zorgen.

We krijgen opnieuw dezelfde lunch. Vandaag kregen we ook al eens een glas ananassap. Het contact met de kinderen is nog intenser geworden, er wordt zelfs samen gespeeld en veel gelachen. Van de teachers en zuster principle was weinig te zien vandaag. Gelukkig was er die ene moeder die Engels kon, en ons warm onthaalde. Ze hield ook de werkzaamheden goed in 't oog, en voorzag in materiaal wanneer dat nodig was. We ruimen wat op en brengen de overtollig stenen op een andere plaats. Zuster principle had een zeer charmante en welgemeende lach, maar veel zagen we haar tijdens de werken niet.  Ze kwam ook slechts eens kijken op het einde! Nu, ze zal wel veel andere dingen om haar hoofd hebben, 622 leerlingen? De ouders waren wel enthousiast. Morgen worden we verwacht voor een ceremonie als dank.

Nu nog wat rusten, een deugddoende douche. Het zwembad nodigt uit, Stefaan maakt er gebruik van Eric niet gezien, een zware verkoudheid. Eric en Ajith fietsen nog naar de kapper.

Vrijdag 13 februari

We worden vandaag verwacht op onze werkplaats, niet om te werken, maar voor een bedankingsceremonie. Om welk uur, dat weten we niet echt. Er zijn al allerlei scenario's genoemd. We zijn klaar in ons verblijf om halfnegen. We worden uiteindelijk pas om 11 u opgehaald door Shiran, Sudharma en Ajith "2".

Op school volgt er een aandoenlijke ceremonie, met zang, dans, geschenkjes, en veel applaus van de kinderen. De zuster principle is hartelijk en gemeend, ze maakt het wat afstandelijke gevoel dat ik gisteren had goed. We pinken een traan weg en rijden naar onze volgende bestemming, onder luid geroep van de kinderen.

Op de school in Galkadawala Vidyalaya werden we allicht veel vroeger verwacht, maar echt gaan we dat nooit weten! Alweer een heel hartelijke ontvangst. In deze school (130 studenten) hebben we toiletten gebouwd, ook twee toiletten hersteld. We komen ook schoolgerief uitdelen. Veel hulp voor zo'n "kleine" school, maar verantwoord. De school is zeer afgelegen, hier komt niemand, zeker niet om hulp te geven. Wij dus wel. Er volgen weer een paar mooie optredens, waaronder een nummer van twee teachers die een instrument bespelen: één "trom" en één "trekzak in de vorm van een kist en twee leerlingen die zingen. De school is zeer ruraal, zegt ook de ceremonieleidster, maar er zit veel talent.  Is te zien aan hun optredens, alsook aan de resultaten op de provinciale examens.

We krijgen een brief mee met twee nieuwe requests: een waterzuiveringfilter, ze hebben een eigen bron, en bouw van een nieuw klaslokaal. Met thee en versnaperingen wordt dit afgesloten. De requests nemen we mee.

Als derde bezoek is het een nieuwe vrouwengroep in Grama Niladari, nabij Kurunegala.  We zijn hier wel al scholarschip komen uitdelen in het verleden. Er zijn 25 vrouwen aangesloten (10 nu aanwezig) en ze betalen maandelijks 50 Rs voor de werking. Wij geven 50.000Rs (137€) als steun. De werking is microkredieten verschaffen van max 5000Rs, terugbetaalbaar met 1% interest, max. na 5 maand. Er zou al een prioriteitenlijst gemaakt zijn van wie eerst aan de beurt komt. Er is een tentoonstelling van allerlei (naai)werk zoals tassen, kussenslopen, onderleggers, pet, tafellakens. Weinig verkoopbaar voor ons. Annemie koopt 2 linnen draagtassen die ze wel denkt te kunnen verkopen. Ze gaan met hun productie naar de straatmarkt in Kurunegala en willen binnenkort Colombo proberen. Met onze support zouden ze meer materiaal in 't groot kunnen aankopen, en hun productie vergroten.

Verder worden er ook cake's gebakken, snacks gemaakt, sari-painting. Er wordt gevraagd naar een naaimachine, maar dan vraagt Shiran wie er verantwoordelijk zou zijn, waar de machine zou staan, hoe/wie/wanneer er mag mee werken. Shiran adviseert om de voorzitster, de ondervoorzitster en de penningmeester als verantwoordelijke aan te stellen. Er wordt niets beloofd noch beslist. Een lid is gisteren aan kanker overleden en laat een 12-jarig kind na (begrafenis vandaag, vandaar weinig aanwezigen). De vader is een loonwerker, geen vast inkomen dus. Sudharma vraagt of we kunnen helpen (special assistance) maar in hun budget hier is geen ruimte meer. Ik neem de vraag mee.

We rijden naar ons hotel, in Kurunegala, hotel Karmel, niks bijzonders, wel correct.

Zaterdag 14 februari

Ontbijt in ons hotel is correct. We rijden naar Thissawa nabij Gonagana, zo'n half uur rijden van Kurunegala. We komen perfect op tijd aan, 10u. Bezoek aan de rijstvelden, een pikmachine is in werking, even meepikken met de hand en even mee "zakken met rijst vol laten lopen" aan de pikdorser. Daarna vergadering met de boeren. Weinig aanwezigen omdat ze aan 't oogsten zijn: 7 mannen, 13 vrouwen. Er wordt lang gespeecht door Shiran, Sudharma, de voorzitter van deze society, en een boer, die met ons project al mee doet, komt uitleg geven. We worden zo goed als niet betrokken bij het over en weer gespeecht. Ik neem toch even de gelegenheid uit te leggen dat we in de bio-cultuur geloven om op lange termijn drinkbaar grondwater te hebben en gezonder te kunnen leven, en voor de toekomst van de kinderen en kleinkinderen beter/gezonder te maken.

De society telt 1500 leden. Er zouden 80 families willen aansluiten aan het bio-rice project. Er is wel verwarring en tegenstrijdige informatie. Er zou al in oktober met bio-zaadgoed zijn begonnen, maar er zou door de overstromingen vernieling van oogst zijn geweest, onmiddellijk zou er nieuw gezaaid worden. Maar gezien de urgentie was er geen biozaad beschikbaar. Dit heeft ervoor gezorgd dat er met gewone zaden is gezaaid.  Nu zou er weer interesse zijn om aan te sluiten bij het bioproject. Het blijkt moeilijk om juiste details te verkrijgen.  Ik probeer het nog op de algemene vergadering. Himapala zou willen komen "les geven" aan de 80 kandidaten.

Er wordt hier trouwens gevraagd naar een waterfiltersysteem voor de gemeenschap, een dorp met 250 families. Het grondwater is ondrinkbaar door pesticiden etc. Ze kopen drinkwater aan in flessen: een citernewagen komt langs, 3 tot 5 Rs per liter. Shiran zou het drinkwaterproject aan Atlas Copco willen voorstellen.

Rond 13u vertrekken we naar Negombo.  Lunch onderweg. Er was nog net tijd om even in zee te zwemmen. Morgen naar Colombo (bus) voor de algemene vergadering.

Zondag 15 februari

Algemene vergadering in Colombo. We vertrekken per "high way bus" vanuit busstation Negombo en zijn op post om 9u30 aan het light house, alwaar de vergadering doorgaat in een hotel. Iedereen is al op post, 12 comité leden: Filip - Sunhil - Pradeepa- Nishanti- Coma - Bryan- Dela- Rohini- Nilani- Ajith Sudharma- Shiran.

Er wordt eerst ontbeten. Daarna een gebed voor de overledenen van het oorspronkelijk comité. Welkomstwoord door Shiran. Welkomstwoord door Eric. Ik benadruk dat we elkaar nodig hebben om te kunnen doen wat we willen doen, de Belgen kunnen niet helpen zonder het Sri Lanka comité en omgekeerd. Ik benadruk ook dat, zelfs na 25 jaar, er steeds moet blijven gezocht worden naar de meest behoeftigen in de maatschappij, en dat we daar moeten blijven helpen waar er niet door anderen wordt geholpen.

Sudharma heeft een fotoreportage gemaakt van het voorbije jaar. Als sommige leden zich daar niet zien opstaan, dan komt het omdat ze nooit rapporten noch foto's opsturen. Er wordt nog maar eens benadrukt dat rapporten en foto's sturen zeer belangrijk is. Aan de hand van de powerpoint fotoreportage wordt de werking van 2025 overlopen. Bij uitdelen van scholarschip en higher education vraag ik dat een student(in) van higher education toch één keer per jaar een briefje kan schrijven met hoe het gaat, wat hij/zij studeert. Nilani gebruikt een formulier om de gegevens van de student(in) in te vullen, en daar moet de aanbrenger ook zijn keuze om die student(in) te steunen verantwoorden. Ik suggereer dat dit formulier ook door anderen zou worden gebruikt.

Op één van de foto's staat het douchehuis dat we indertijd in Negombo bouwden.  Het was lange tijd ongebruikt, nu is er een nieuwe functie: de vrouwengroep van de wijk mag het gebouw gebruiken voor hun activiteiten.

Ook Atlas Copco komt ter sprake met uitvoerige uitleg hoe we samenwerken met deze grote firma, niet altijd makkelijk, maar we hebben wel resultaat.

Tijdens één van de vergaderingen met de rijstboeren heeft Sudharma de vraag gesteld aan de "minister" van landbouw of die ook een hospitaal voor nierpatienten zou bouwen, net als de vorige regering, of hij eerder zou opteren om drinkbaar en safe water te voorzien voor de mensen? Die "minister"gaf toen opdracht aan zijn assistent om tel nr van Sudharma te vragen. Komt hier iets van?

Sudharma heeft ook een fotoreportage gemaakt van de floods en de DITWA tyfoon. In het hevigste van de storm heeft Sudharma het Belgisch comité gebeld om te bidden, niet om geld te vragen. De storm is gaan liggen, na veel schade te hebben aangericht. Er is hulp gekomen vanuit het Belgisch comité.

In vergelijking met de Tsunami was deze keer zo goed als het hele land getroffen, slechts 3 districten werden gespaard. Wat is er zoal gebeurd?

• 5 huizen hersteld in Rathnapura bij Nishanti
• Uitdelen van dry rations (voedselpakketten)
• Herstelling en bouwen van klasje in school Baththuluoya
• nieuw schoolgerief uitgedeeld in regio Puttalem (Pradeepa)
• een zwangere vrouw wiens huis vernietigd werd, werd geholpen
• De dishabled children (Rohini) en de streetchildren (Nishanti) werden geholpen

Er waren zeer veel aanvragen, maar slechts beperkte middelen.

Pradeepa getuigt over haar vrouwengroep in Negombo, die zal helpen en als voorbeeld zal staan om een nieuwe vrouwengroep op te richten om het dagelijkse leven wat beter te maken. De voorzitster van de Negombo-groep zal een soort workshop gaan geven.

Nilani stelt voor om ter gelegenheid van 25 jaar foundation een soort noodfonds op te richten. Geen fabuleuze bedragen maar bijvoorbeeld 1 % van het totaal budget. En criteria op te stellen, in samenwerking met Belgie, wanneer dit noodfonds kan aangesproken worden. Vanwaar moet dit geld komen? Als ik Rotary of Lionsclub "voorstel" komt er direct reactie dat die niks doen als het niet voor hun eigen of voor door hen gekende organisatie is.

Er wordt voorgesteld om lunchpakketjes te maken en die te verkopen op de dag van de '25 year celebration'. Dit brengt een hele discussie op gang over praktische zaken. We hebben de indruk dat hier niets zal van komen. Eric vraagt zich af of we niet aan al de gesteunde rijstboeren een kilo rijst kunnen vragen als bijdrage, en die rijst dan verkopen, opbrengst voor noodfonds. Er wordt ook voorgesteld om aan alle afgestudeerden die vroeger hulp kregen, een bijdrage te vragen om dit fonds op te richten. Er komt geen beslissing noch concrete afspraken.

Vervolgens vraagt Shiran ons de "situatie" in België te schetsen. Eric licht toe:

• Door de crisis in Europa dreigen onze inkomsten te dalen, mensen sparen liever dan teveel uit te geven. Oorlogsdreiging is een demper op uitgavepatroon.
• Door ziekte hebben we al activiteiten moeten afschaffen (solidaire maaltijd Buizingen)
• De steun die we via gemeenten krijgen staat serieus onder druk door besparingen (en meer uitgaven naar defensie nationaal)
• De jongere generatie kent minder onze "achtergrond" en we zullen bij hen andere argumenten moeten aanbrengen om hen te overtuigen te storten
• Er zijn regelmatige sponsors die "wegvallen" (sterfgevallen bijvoorbeeld)

In de afsluitingsspeech van Sudharma wordt vooral bedankt en herhaald dat foto's en rapporten belangrijk zijn. We delen chocolaatjes uit. Ook een jaarlijkse kleine financiële bedanking wordt uitgedeeld, met als opmerking om zeker niet te vergeten foto's en rapporten te sturen. We zouden volgend jaar ook kunnen beslissen om die kleine financiële bedanking in het noodfonds te steken.

Tenslotte geven we drie geschenkjes:

• Een fles primium arrak voor Ajith als dank voor zijn hulp in de bouw op de school
• Een fles primium arrak voor Shiran als dank voor zijn steeds gemotiveerde inzet en geduld (met Atlas Copco bijvoorbeeld)
• Een fles porto voor Sudharma voor haar inzet en werk het hele jaar door

Allicht wel hier of daar iets vergeten mee te geven in dit verslag, het is soms warrig en er wordt ook veel door elkaar gepraat.

Maandag 16 februari

We vertrekken weer naar Colombo met de highway bus, waar we verwacht zijn om 9u30, en we zijn stipt op tijd, ondanks het drukke verkeer. Bedoeling is om in het kantoor even alles te overlopen en ook de algemene vergadering van gisteren te evalueren.

We vragen of het mogelijk is om het auditors report per kalenderjaar te maken, nu loopt het van 1 november tot 31 oktober. Shiran zal dit proberen. We zouden dan éénmalig een rapport van 14 maanden hebben en daarna dus per kalenderjaar.

Wat is er al aan noodhulp gegeven (na de overstromingen en storm van november). Voedselpakketten werden uitgedeeld, daarin zat: rijst, dahl, suiker, kruiden, soja-meat, dryfish, coconutmilkpowder.

• Weliwetta :50 pakketten (via schooltje van Rohini)
• Gampa : 50 pakketten
• Puttalem : 50 pakketten
• Ratnapura : 50 pakketten (via werking Nishanti)
• School Baththuluaja waar we dus een nieuw klasje hebben gebouwd. Er is schade aan gebouwen van de school, de ouders gaan dat opruimen en wat herstellingen doen aan onder andere de dancing en drama room, die onder water gestaan hebben
• De zwangere vrouw waarvan sprake in de algemene vergadering kreeg 12000 Rs om babymateriaal aan te kopen. Zij had schade en verloor veel zaken, zoals al haar kleren, door de overstromingen.

Te noteren dat de verplaatsingen die werden gedaan voor de noodhulp, afgenomen zijn van het totale reisbudget.

Verder had Shiran al per mail 3 scholen voorgesteld, met bedragen erbij, om herstelwerken uit te voeren: Kurunegala Gonegeldenywa, St Sebastian Madampe en damalok Vidyale Anuradhapura. De schade in de scholen heeft vooral met vochtigheid te maken, vloeren en muren die moeten hersteld worden, en soms materiaal. De voorkeur van Shiran gaat uit naar de eerste school (Kurunegala).

Er bestaan verschillende documenten om aanvraag scholarship te doen, dat moet door comitélid ingevuld worden en doorgestuurd naar Sudharma. Er is op dit document ook plaats voorzien om aan de verantwoordelijke gelegenheid te geven zijn keuze (voor die student)  te verantwoorden. Zo zijn er documenten voor: Scholarschip, Higher education, Special assistance en Medical assistance.

Voorstel: oud studenten uitnodigen voor de viering van 25 jaar Foundation. Met hen een vergadering beleggen om de werking uit te leggen en aftasten of er interesse zou zijn om te komen meewerken (zoektocht naar nieuwe comitéleden). Geen druk zetten. Gewoon uitnodigen. Als ze niet komen wil dit toch zeggen dat het hen niet interesseert.

In totaal hebben we al 35 waterfilters gezet. De start was in Mihintale in 2019.Sedert 2024 werken we samen met Atlas Copco, zij financieren ook alles in verband met de waterzuivering. De eerste filter (Mihintale) zou niet meer werken: defect. Ik stel voor de oude filters allemaal te laten bekijken (door de ondernemer die ze plaatste) en indien nodig herstelwerken doen/vervangstukken installeren. Het heeft (volgens mij) geen zin nieuwe installaties te blijven plaatsen als de oude uitvallen. Ik vraag ook om, indien nodig, een budget op te stellen voor die vernieuwingswerken.

Sudharma toont werken van haar vrouwengroepen. Er zijn 20 schorten bij met het logo van de Foundation. Ik beslis ze allemaal te kopen, Annemie had het goeie gedacht dat we die misschien kunnen gebruiken voor onze solidaire maaltijden.

Na deze vergadering (die van 10u30 tot ongeveer 13 uur duurde) vertrekt Shiran naar zijn werk en gaan wij met Sudharma een hapje (snack) eten schuin tegenover het gebouw van het bureau. Daarna begeven we ons naar de wijk Petha om juweeltjes te kopen voor onze winkel.

We bestellen 25 lunchpakketten voor Freedomhome. We beslissen geen droge voeding of andere zaken mee te nemen, gebrek aan vertrouwen in Sagrika, de dame die daar verantwoordelijk is en die het gebouw ter beschikking stelt.

We gaan er op bezoek om de lunch uit te delen. Dit verloopt heel ordelijk en dit doet me denken dat zoiets toch "regelmatig" gebeurt. Onmogelijk om te weten te komen hoeveel keer. De toestand is er ook verbeterd, er zijn nieuwe vloeren (afwerking is bezig) in de vrouwenslaapplaats, en ook de buitenkoer is veel verbeterd. Wel ligt er veel rommel, bouwafval, en ook oude matrassen (want de matrassen bij de mannen zijn blijkbaar vernieuwd). Als we vragen waarom die oude matrassen blijven liggen: die worden ter plaatse verbrand, één per dag. Er is geen andere mogelijkheid om er vanaf te geraken. We verlaten het pand met gemengde gevoelens. Hoe kunnen we in godsnaam die mensen hier helpen?

Sagrika vraagt nog financiële steun om de keuken te vernieuwen, die is nog altijd zoals we ze steeds hebben gezien. Wat je ook vraagt aan die Sagrika, er komt nooit een duidelijk antwoord, en door haar geheimdoenerij verliest ze ons (mijn) vertrouwen. We zouden willen weten wie er hier nog allemaal helpt. Die nieuwe vloeren komen van "een persoon" dixit Sagrika.

Het vervoer van het bureau naar freedomhome wordt gedaan door Ajith2 (gratis) en hij brengt ons ook naar Sudharma thuis, voor het avondeten! Lekker en overvloedig (maar niet te), we worden nadien naar Negombo gebracht door Sudharma, Ajith1 en de kleindochter. Er wordt nog wat gesproken (ook in de namiddag) over het lidmaatschap voor het comité van Ajith2 Sudharma is zeer triest dat hij nog steeds geen lid is.

Het afscheid in Negombo is altijd "triest" maar het hoort er natuurlijk bij.

Dinsdag 17 februari

Op dinsdag 17 feb doe ik boodschappen, en ga ik nog eens op bezoek om afscheid te nemen van Christopher.  Daar volgt nog een lang en toch wel intens gesprek met Pradeepa. Ik ga te voet naar ons verblijf, onderweg nog boodschappen. Geen tijd meer om te eten. Vertrek naar de luchthaven om 16u45. Het zit erop. We nemen natuurlijk wel wat huiswerk mee! (dit verslag is geschreven op de luchthaven van Dubai)